به گزارش جهان، احسان ترابی در شعر زیبایی با عنوان "زمستانی که بود و رفت" اینگونه سروده است: 

زمستان بود،هوای شهرمان ابری،غبارآلود صد فتنه
زمستان بود و کابوسی که آتش ها دوباره ردپاشان دست های کودکان خیمه را می سوخت
زمستانی که یاران قدیمی،- آه...قدیمی های همسنگر...-
زمستانی و سرمایی که یاران قدیمی نطفه ی تردید می بستند، درون حجله ی شومی، عروسش ماده گرگی پیر، همان بیدادِ استبداد
درون حجله می درّید دندانش ردای عهد و پیمان را
صدای پای مِه نزدیکتر می شد،خدایا وای، این قدیمی دوستان کف بر دهان آورده مشعل ها چرا خاموش می کردند؟
چرا در راه بیراهه؟چرا بر گرده ی مرکب به سوی درّه ای، ای وای،دوزخ بود.
...
زمستانی که بود و رفت.
خدامردی مسیحا دم, عصایش نیل را بگشود.
کلامش نور می پاشید و «هل من ناصری» این بار، جوابش را هزاران سرو روییدند.
کلامش نور می پاشید و می پاشید و پاسخ سرو می رویید و می رویید
...
ابرهای فتنه بی جان، ماده گرگ پیر دندانش شکسته، موج های معرفت در اوج، جوشان و خروشان.
...
کودکان خیمه آسودند و آتش از عطش بر دامن رودی نمی افتاد.
خارها در حسرت پاهای کوچک ماند و خنجر در غلافش مرده است این بار.
...
قصه تا اینجا حکایت کرده است، اما خدایا کاش... یاران قدیمیمان،... خدایا کاش...